Chciałam zaprosić dzieci, wnuki i kilkoro najbliższych przyjaciół na obiad. Mąż jednak uparł się na elegancką restaurację.
— Tyle lat jesteśmy razem. Raz możemy pokazać wszystkim, że nas stać — przekonywał Marek.
Przez cztery lata odkładałam pieniądze. Dorabiałam poprawkami krawieckimi, rezygnowałam z wyjazdów do sanatorium i kupowałam tańsze leki bez recepty. W metalowej kasetce uzbierałam prawie osiemnaście tysięcy złotych.
Dałam Markowi kopertę, ponieważ to on kontaktował się z restauracją.
— Zapłać wszystko od razu — poprosiłam. — Nie chcę po uroczystości martwić się rachunkami.
Przeliczył pieniądze, pocałował mnie w czoło i powiedział, że jestem najoszczędniejszą kobietą na świecie.
Na przyjęcie zaprosiliśmy również jego matkę. Halina od początku naszego małżeństwa dawała mi do zrozumienia, że jej syn mógł wybrać lepiej. Krytykowała moje ubrania, sposób prowadzenia domu, a nawet to, jak kroiłam ciasto. Mimo to zależało mi, żeby tego dnia siedziała z nami przy jednym stole.
Sala wyglądała pięknie. Na stołach stały białe róże, kelnerzy podawali ciepłe dania, a na ścianie wisiało nasze zdjęcie ze ślubu. Kiedy zatańczyliśmy pierwszy taniec, pomyślałam, że wszystkie dawne żale można jeszcze zostawić za sobą.
Tuż przed deserem teściowa wstała i zastukała widelcem w kieliszek.
— Skoro wszyscy tak zachwycają się tym przyjęciem, powinni wiedzieć, komu naprawdę je zawdzięczają — oznajmiła. — Za całość zapłaciłam ja.
Przy stole zapadła cisza.
Poczułam, jak płoną mi policzki.
— Chyba się mama pomyliła — odpowiedziałam. — To my zapłaciliśmy.
Halina roześmiała się pogardliwie.
— Ty? Marek przyszedł do mnie miesiąc temu i błagał o pomoc. Powiedział, że roztrwoniłaś oszczędności, ale wstydzi się odwołać uroczystość.
Wyjęła z torebki potwierdzenie przelewu. Nazwa restauracji, kwota i data nie pozostawiały wątpliwości.
Spojrzałam na męża.
— Co zrobiłeś z moimi pieniędzmi?
— Nie teraz — syknął. — Wszyscy patrzą.
— Właśnie dlatego teraz. Twoja matka przed chwilą zrobiła ze mnie oszustkę i utrzymankę.
Marek zerwał się od stołu, ale drogę zagrodziła mu nasza córka.
— Tato, odpowiedz mamie.
Teściowa zaczęła pokazywać gościom wiadomości od syna. Pisał, że podobno wydałam nasze oszczędności na ubrania i zabiegi kosmetyczne. Prosił ją, żeby zapłaciła za przyjęcie, lecz zabronił mówić mi o pieniądzach.
Nie płakałam. W tamtej chwili byłam zbyt upokorzona, by uronić choć jedną łzę.
Podeszłam do kierowniczki sali i zapytałam, czy Marek wpłacał wcześniej zaliczkę. Kobieta sprawdziła dokumenty.
— Wpłacił pięć tysięcy złotych, ale po kilku dniach poprosił o zwrot. Pieniądze przelaliśmy na wskazane przez niego konto.
Mąż wybiegł z restauracji. Zostałam przy stole, przy którym jeszcze godzinę wcześniej świętowaliśmy rzekomo szczęśliwe małżeństwo.
Wieczorem córka pomogła mi sprawdzić historię naszego konta. Odkryłyśmy regularne przelewy do internetowych serwisów bukmacherskich. Marek od prawie roku obstawiał mecze. Przegrał nie tylko pieniądze przeznaczone na rocznicę, lecz także część oszczędności na remont mieszkania.
Kiedy wrócił nad ranem, próbował mnie przekonać, że chciał wszystko odzyskać.
— Miałem plan. Potrzebowałem tylko trochę czasu.
— Dlatego powiedziałeś matce, że roztrwoniłam pieniądze?
— Wiedziałem, że mnie nie zrozumiesz.
— Nie dałeś mi nawet szansy. Wolałeś zrobić ze mnie głupią i rozrzutną kobietę, żeby ukryć własne kłamstwa.
Następnego dnia Halina przyszła bez zapowiedzi. Położyła na stole wiadomości od syna i potwierdzenie przelewu.
— Nie wiedziałam — powiedziała cicho. — Wierzyłam mu, bo jest moim dzieckiem.
— A mnie upokorzyła mama przed całą rodziną, bo nigdy nie potrzebowała dowodów, żeby pomyśleć o mnie najgorzej.
Po raz pierwszy nie miała odpowiedzi.
Marek rozpoczął terapię, ale wyprowadził się z domu. Nie potrafiłam udawać, że jedno przeproszenie naprawi miesiące kłamstw. Zażądałam rozdzielności majątkowej i zablokowałam mu dostęp do swoich oszczędności.
Na ścianie nadal wisi zdjęcie z naszej rocznicy. Stoimy na nim obok siebie i uśmiechamy się do gości. Zrobiono je kilka minut przed przemową teściowej.
Kiedy na nie patrzę, nie myślę o pieniądzach. Najbardziej boli mnie to, że człowiek, z którym przeżyłam trzydzieści pięć lat, pozwolił własnej matce publicznie mnie poniżyć, byle tylko ocalić siebie.
Teściowa rzeczywiście zapłaciła za całe przyjęcie.
Ja zapłaciłam za nie znacznie więcej — straciłam ostatnie złudzenie, że w swoim małżeństwie mogę jeszcze ufać mężowi.