Jednym z najważniejszych kroków na tej drodze jest przystąpienie do sakramentu pokuty i pojednania. To nie tylko akt religijnego obowiązku, ale przede wszystkim świadomego powrotu do Boga i doświadczenia Jego miłosierdzia.
W Kościele katolickim spowiedź święta zajmuje szczególne miejsce jako sakrament uzdrowienia. Daje ona wiernym możliwość pojednania się z Bogiem po popełnieniu grzechu, a także odbudowania relacji z bliźnimi i samym sobą. Okres Wielkiego Postu oraz bezpośrednie przygotowanie do Wielkanocy to czas, w którym Kościół szczególnie zachęca do refleksji nad własnym życiem i sumieniem.
Grzech w ujęciu teologicznym to świadome i dobrowolne przekroczenie Bożego prawa. Grzech ciężki, który zrywa więź z Bogiem, wymaga spowiedzi, aby została przywrócona łaska uświęcająca. Przed przystąpieniem do sakramentu należy przygotować się poprzez rachunek sumienia, uwzględniający zarówno grzechy uczynkowe, jak i zaniechania.
Do najczęściej wyznawanych grzechów należą:
- brak codziennej modlitwy i uczestnictwa w niedzielnej Mszy Świętej,
- lekceważenie przykazań Bożych i kościelnych,
- nieuczciwość, brak szacunku wobec innych,nieczystość w myślach i czynach,
- brak przebaczenia i gniew,
- obojętność wobec cierpienia i potrzeb drugiego człowieka.
Sam akt spowiedzi powinien być poprzedzony szczerym żalem za grzechy i mocnym postanowieniem poprawy. Kapłan, działając w imieniu Chrystusa, udziela rozgrzeszenia, które przywraca stan łaski uświęcającej. Zadośćuczynienie, jakie penitent podejmuje po spowiedzi, jest dopełnieniem aktu skruchy i wyrazem pragnienia naprawienia wyrządzonego zła.
Wielkanoc to święto zwycięstwa życia nad śmiercią, światła nad ciemnością, nadziei nad zwątpieniem. Aby móc je w pełni przeżywać, potrzeba wewnętrznego pokoju, który daje czyste sumienie. Dlatego warto już dziś skorzystać z sakramentu pokuty – nie z przymusu, ale z potrzeby serca. To moment łaski, w którym człowiek na nowo otwiera się na Boże działanie i staje się uczestnikiem odkupieńczej miłości Chrystusa.